Czas coś zrobić, czas się pokazać.
Pół roku, ach.

Kochankowie, kochanki, mężowie, żony, przelotne romanse i nic nie znaczące spojrzenia.
Byli, są, będą, byli, nie ma, nie będzie, będą. Względności i kaprysy za bardzo sie rządzą rzeczywistością. Mentalnie i fizycznie.

Historia sztuki mnie porywa w czułe acz niewdzięcznie zimne i szorstkie ramiona, a ja mimo woli staram się opierać mimo iż wcale nie chcę. Ach, ach.

Za chwilę wrócę. Chyba.